مهدیس صادقی پویا

فمینیسم انقلابی

فمینیست‌هایی که آمریکا را تغییر دادند: ۱۹۷۵ - ۱۹۶۳/ قسمت سوم

مجموعه بیوگرافی فمینیستی

قسمت سوم

ترجمه: مهدیس صادقی پویا

هر مطلب از این مجموعه، که حاصل ترجمه روزانه کتاب “فمینیست‌هایی که آمریکا را تغییر دادند: ۱۹۷۵- ۱۹۶۳”، نوشته باربارا جی. لاو است، حاوی هر ده بیوگرافی از این فمینیست‌هاست. در قسمت سوم این مجموعه به بیوگرافی جویس براون آیکن، سوزان هاردی آیکن، ماری الانور آیکی، ادل تی. آلدریج، پاتریشیا ویت اله‌آ، دولورز آن الکساندر، روت آن الکساندر، شانا آگر الکساندر، ویرجینیا آر. آلان و شود پاملا آلن پرداخته شده است:

۱. جویس براون آیکن (۱۹۳۱ -) Joyce Braun Aiken: آیکن در سال ۱۹۷۳، بلافاصله پس از راه‌اندازی نخستین دوره‌های درسی «هنر فمینیستی» توسط جودی شیکاگو در آمریکا، به تدریس این درس در دانشگاه ایالتی کالیفرنیا، در فرسنو مشغول شد و به مدت ۲۰ سال به تدریس این درس اشتغال داشت. در ۱۹۷۴، دانشجویان آیکن، «گالری ۲۵»، یک گالری مخصوص هنر آلترناتیو زنان را تأسیس کردند که موجب شد تا فرسنو به عنوان مرکز جنبش هنر فمینیستی شناخته شود. در ۱۹۷۸، آیکن به عنوان رئیس اتحادیه جدیدالتأسیس هنر زنان انتخاب شد و تمام آن سال در واشنگتن دی.سی مشغول مذاکره درباره حقوق زنان هنرمند بود. به همین دلیل، توسط مجله .Ms به عنوان یکی از ۸۰ زن تأثیر گذار در دهه ۸۰ انتخاب شد. در ۱۹۸۶، آیکن، نمایشگاه یک ساله موزه هنری فرسنو را با بزرگداشت زنان هنرمند کالیفرنیا بین سالهای ۱۹۴۵ و ۱۹۶۵ برگزار کرد. این نخستین موزه‌ای در آمریکا بود که یک سال به نمایش آثار زنان پرداخت. آیکن در سال ۲۰۰۱، توسط انجمن هنر زنان WCA به پاس خدماتش در زمینه هنرهای تجسمی تجلیل شد. وی در سال ۲۰۰۴، به عنوان نایب رئیس انجمن ۱۰۰، سازمانی که هر سال برای یک زن، امکان برگزاری نمایشگاه، نشر کاتالوگ و سخنرانی را فراهم می‌کند، خدمت کرد و در سپتامبر همان سال نیز به عنوان رئیس شورای هنری فرسنو انتخاب شد. وی دو فرزند دارد و فارغ‌التحصیل کارشناسی و کارشناسی ارشد از دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در فرسنو است.

۲. سوزان هاردی آیکن Susan Hardy Aiken: در ۱۹۷۳، به عنوان مدیر تحصیلات تکمیلی دانشکده انگلیسی دانشگاه آریزونا، متوجه شد که تغییرات فمینیستی در دانشگاه به تازگی شروع شده است. وی از اعضای مؤسس کمیته شورایی مطالعات زنان دانشگاه بود. و در سال ۱۹۷۴ و ۱۹۷۵، به همراه جو اینمن و سیدونی اسمیت، دو کلاس درس مطالعات زنان در دانشگاه ارائه کرد: نویسندگان زن و زنان در ادبیات. کمی بعدتر، در همین زمینه، سمینارهایی نیز ارائه شد. از همین زمان به بعد، آیکن در فضای دانشگاهی و کنشگری فمینیستی فعال بود. آیکن در زمان همکاری‌اش در رشته مطالعات زنان و بعد در مؤسسه تحقیقات زنان جنوب غرب، دروسی پیرامون دیدگاه‌های فمینیستی در ادبیات و فرهنگ تدریس کرد و با دانشکده‌های دیگر در پروژه‌های فمینیستی تحول‌گرایانه‌ای که توسط برخی نهادها مثل Ford، NEH و Rockefeller حمایت میشد، همکاری کرد. آیکن در نگارش کتابی به نام Changing Our Minds: Feminist Transformation of Knowledge مشارکت کرد که نتیجه پروژه مؤسسه NEH در معرفی دروس مطالعات زنان در دانشگاه بود. آیکن از دل این پروژه، مقاله‌ای نیز استخراج کرد با عنوان: Trying Transformation: Curriculum Integration and the Problem of Resistance. آیکن با گروههای بحث میان‌رشته‌ای فمینیستی و سازمانهای دانشگاهی همکاری میکرد و در اواخر دهه ۷۰ و دهه ۸۰، یک گروه مطالعه نظریات فمینیستی برای فارغ‌التحصیلان تأسیس و اداره کرد. کتابها و مقالات او همگی در ارتباط با مسائل جنسیتی و نظریات فمینیستی است:
Isak Dinsen and the Ingendering of Narrative Dialogues/Dialogi: Literary and Cultural Exchanges Between (Ex)soviet and American Women/۶ Marketing Worlds: Gender, Metaphore, Materiality.

آیکن فارغ‌التحصیل دکتری از دانشگاه دوک در سال ۱۹۷۱ است و دو فرزند دارد.

۳. ماری الانور آیکی (۱۹۲۸) Mary Eleanor Aikey: آیکی در سال ۱۹۷۰، مدیریت اجرایی شرکت Greater Lansing در لنسینگ میشیگان را بر عهده داشت که وابسته به انجمن زنان جوان مسیحی YWCA بود و با برنامه‌های آموزشی‌اش به زنان کمک میکرد تا برای مشاغل غیرسنتی آموزش ببینند؛ مشاغلی که جایگزین مشاغل مربوط به خانه‌داری برای زنانی میشد که در برهه‌ای از زمان فاقد شغل بودند و به زنان کم درآمد، آموزشهای مهارت شغلی ارائه داده و هم‌چنین به مادران نوجوان نیز کمک میکرد. آیکی دوره‌های آموزش نوشتن رزومه و همچنین برنامه‌های مراقبت از کودکان ارائه برگزار میکرد تا به مادران کمک کند تا برای مصاحبه‌های شغلی، زمان داشته باشند. برگزاری دوره‌های آموزشی حفظ سلامت نیز از دیگر فعالیت‌های آیکی بود. آیکی فارغ‌التحصیل کارشناسی از کالج مسیحی میشیگان و فارغ‌التحصیل کارشناسی ارشد و یک دوره تخصصی آموزش از دانشگاه ایالتی میشگان است و تا سال ۱۹۹۰، مدیریت دفتر YWCA را در لنسینگ میشیگان بر عهده داشت.

۴. ادل تی. آلدریج (۱۹۳۴ -) Adele T. Aldridge: آلدریج به عنوان هنرمند، تصویرگر کتاب، گرافیست، و طراح وب، با تفسیری که از یک دیدگاه زنانه از کتاب معروف I Ching ارائه کرد، در سال ۱۹۷۰ به فعالیت‌های فمینیستی پیوست. او در ۱۹۷۱، یک مجموعه شعر فمینیستی به نام NotPoems منتشر کرد و در ۱۹۷۲، یکی از مؤسسان Magic Circle Press بود و از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۵، در Connecticut Feminist in the Art فعال بود و مجموعه اشعار زیادی را در مجلات ادبی مختلفی از جمله Aphra منتشر کرد. آلدریج، دارای یک مدرک A.F.A از مدرسه طراحی Parsons در ۱۹۵۶ است و هم‌چنین یک مدرک A.F.A و یک مدرک مطالعات ارشد در سالهای ۱۹۶۷ و ۱۹۶۸ از کالج هنر سیلورماین در نیوکانان در ایالت کانکتیکات داشته و فارغ‌التحصیل دکتری از Union Institute University در سال ۱۹۸۱ است. وی دو فرزند دارد.

۵. پاتریشیا ویت آله‌آ (۱۹۴۵ -) Patricia Veith Alea: به عنوان کنشگر، نویسنده، ادیتور و منتور (mentor)، فعالیت فمینیستی‌اش را در ۱۹۷۰ با سازماندهی زنان در گروههای CR یا افزایش آگاهی در شیکاگو شروع کرد. او از ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۸ با زنان در سازماندهی و انتشار مسائل مربوط به رفاه زنان و در تأسیس دفتر سازمان ملی زنان NOW‌ در حومه ویسکانسین همکاری کرد که به مسائل زنان آسیب‌دیده از خشونت جنسی و خانوادگی پرداخته و به اجرای برنامه IX برابری فرصتها در چارچوب قوانین فدرال آمریکا کمک میکرد. او بین سالهای ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۸ ریاست انجمن جلوگیری از خشونت خانوادگی در Walworth County را به عهده داشت و از ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۵، در گردهمایی‌های ملی مختلف پیرامون خدمات آموزشی و حمایتی توسط زنان و برای زنان سخنرانیهای زیادی کرد. آله‌آ از ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۱، عضو هیئت مؤسس پروژه‌ای به نام Living Room بود که به حمایت از کاندیداهای زن در عرصه سیاست میپرداخت و در ۲۰۰۳، وی مدیریت اجلاس رهبری اجرایی زنان را در دپارتمان مدیریت اجرایی تجارت مدیسون در دانشگاه ویسکانسین بر عهده داشت. آله‌آ با معاون فرماندار، باربارا لاوتُن در یک برنامه مختص افزایش رفاه و مشارکت زنان در تمام ابعاد زندگیشان در ویسکانسین همکاری کرد و در ۲۰۰۳، نامزد دریافت جایزه Athena شد که به ترویج رهبری زنان و رهبران زن اختصاص داشت، شد. وی هم‌اکنون کارگاههای آموزش شغلی برای زنان ویسکانسین در بخش تحصیلات تکمیلی و نظام دانشگاهی دانشگاه ویکانسین اجرا میکند. آله‌آ فارغ‌التحصیل کارشناسی از دانشگاه کرایتون در ۱۹۶۷ و کارشناسی ارشد از دانشگاه ویسکانسین در میلواکی در ۱۹۷۷ است و دو فرزند دارد.

۶. دولورز آن الکساندر (۱۹۳۱ -) Dolores Anne Alexander: در تابستان ۱۹۶۶ که بیانیه تأسیس سازمان ملی زنان NOW روی میز الکساندر گذاشته شد، وی سردبیر، گزارشگر و نویسنده روزنامه Newsday در نیویورک بود. در پایان روز کاری، الکساندر از بتی فریدان درخواست مصاحبه کرد و یک روز بعد از انجام مصاحبه، تمام زنان دپارتمان خبر روزنامه را به عضویت این سازمان درآورد؛ از جمله ایوی بوتینی که بعداً به ریاست دفتر NOW در نیویورک انتخاب شد. وی روزی که با هیجان با یکی از تحلیلگران روزنامه در این باره صحبت کرد، پاسخ شنید: ۵۰ سال دیر کرده‌ای! زنان در ۱۹۲۰ حق رأی گرفتند. الکساندر سپس به راه‌اندازی دفتر NOW‌ در نیویورک سیتی در سالهای ۱۹۶۷ و ۱۹۶۸ اقدام کرد. وی به عنوان یکی از اعضای کمیته تصویری به ریاست پاتریشیا ترینور در قالب تیم مذاکره سازمان با مدیریت نیویورک تایمز دیدار کرد تا بتواند تبلیغات نیازمندیهای مخصوص را در این نشریه به چاپ برساند. با اتکا به قانون تصویب شده در چارچوب Civil Rights Acts در ۱۹۶۴ و نتایج پرسشنامه‌ای که توسط سوزان شاد سامرز جمع‌آوری شده بود و نشان میداد که زنان در آگهیهای نیازمندی مشاغل مردانه لحاظ نمیشوند، کمیته توانست تبلیغات متفاوتی را در نیویورک تایمز و دیگر روزنامه‌ها به چاپ برساند. در سالهای ۱۹۶۹ و ۱۹۷۰، الکساندر به عنوان اولین مدیر اجرایی NOW و سردبیر روزنامه‌اش انتخاب شد که NOW Acts‌ نام داشت. او با این که در آن زمان خودش را لزبین هویت‌یابی نمیکرد، اما برخی افراد در NOW او را مشکوک به لزبین بودن میدانستند. به همین دلیل او درخواست داد تا از دفتر NOW‌ در نیویورک سیتی به به دفتر سازمان در شیکاگو منتقل شود. به گفته او، پس از این اتفاق، سازمان از لزبینها، از جمله ایوی بوتینی، ریاست دفتر NOW‌ در نیویورک در ۱۹۷۱ پاکسازی شد. الکساندر خیلی زود NOW را ترک کرد و به همراه جیل وارد، رستورانی تأسیس کرد به نام Mother Courage که محلی بود برای گردهمایی‌های فمینیستی در West Village. در همین زمان هم با فمینیستهای رادیکال نیویورک برای تأسیس یک نهاد فمینیستی جدید همکاری کرد. رستوران این دو نفر در ۱۹۷۷ بسته شد و الکساندر، یکی از نمایندگان کنفرانس ملی زنان در هاستون شد. وی همچنین در مهمانی معرفی کمیته سال ملی زنان IWY که توسط روزلین کارتر ترتیب داده شده بود، با رئیس جمهور کارتر در کاخ سفید دیدار کرد. الکساندر از ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۳ یکی از مؤسسان، هماهنگ کننده و مسئول جمع‌آوری کمکهای مالی گروه “زنان علیه پورنوگرافی” بود. وی در سالهای اخیر، عضو سازمان غیرانتفاعی North Fork بود که به لزبین‌ها خدمات سلامتی ارائه میکرد.

۷. روت آن الکساندر (۱۹۲۴ -) Ruth Ann Alexander: الکساندر، فعالیتهایش برای زنان را هنگامی شروع کرد که به عنوان نخستین زن در هیئت مدیره مدرسه‌ای در بروکینگز در داکوتای جنوبی برای یک دوره ۵ ساله انتخاب شد. نخستین اقدامش، صدور مجوز پوشیدن شلوار توسط معلمان زن در مدرسه بود. او سپس از طریق کمیسیون حقوق بشر داکوتای جنوبی تلاش کرد تا مجوز حضور تیمهای دختران مقطع متوسطه صادر شود؛ تلاشی که پیش‌تر در ۱۹۷۷ با شکست مواجه شده بود. الکساندر بین سالهای ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۸ در هیئت فرمانداری با تمرکز بر مسائل زنان خدمت کرد و در ۱۹۷۵، کنفرانسی را درباره زنان و تجارت در شهر سیوکس فالز در داکوتای جنوبی برگزار کرد. او نماینده محمع دولت و کنفرانس ملی زنان در هاستون نیز بود. الکساندر از ۱۹۸۱ تا ۱۹۹۰ به تدریس درس «زنان در فرهنگ آمریکایی» در دانشگاه ایالتی داکوتای جنوبی مشغول بود و در سالهای ۱۹۸۹ و ۱۹۹۰، در یک برنامه تابستانه، نقش الیزابت کدی استانتون را بازی میکرد تا درباره تلاشهای او برای احقاق حقوق زنان برای مردم اوکلاهاما و داکوتای جنوبی صحبت کند. وی فارغ‌التحصیل کارشناسی ارشد از دانشگاه مینسوتا در ۱۹۴۷ و دکتری از دانشگاه ایالتی میشیگان در ۱۹۵۲ است و بین سالهای ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۹ نیز ریاست دانشکده انگلیسی دانشگاه ایالتی داکوتای جنوبی را بر عهده داشت. الکساندر دارای ۳ فرزند است.

۸. شانا آگر الکساندر (۲۰۰۵ - ۱۹۲۵) Shana Ager Alexander: الکساندر، نویسنده، ادیتور و ستون‌نویسی بود که جوایز معتبری را از آن خود کرد. او همچنین روزنامه‌نگاری خلاق بود و علاقمند نوشتن درباره «اولین»هایی که توسط زنان یا برای زنان انجام میشد. در ۱۹۶۱، او نخستین زن نویسنده در مجله Life بود. در ۱۹۶۹ به McCall’s رفت و در طول ۵۰ سال، نخستین سردبیر زن آن‌جا بود، اما این شغل را در ۱۹۷۱ رها کرد و بعد از ۱۷ سال به Chicago Tribune گفت: “مجله، جایی برای فروش محصولات به زنان بود، اما هیچ خبری از عکاسان و ادیتورهای زن نبود و من هم فقط یک سردبیر تشریفاتی بودم”. الکساندر در ستونی در Newsweek در ۲ اکتبر ۱۹۷۲ نوشت: “من هنوز درباره هیچ موضوعی به اندازه موضوع پایان خودخواسته بارداری، یک فمینیست کامل نشده‌ام. زنان ۵۰ سال است که می‌توانند رأی دهند، بدون این که واقعاً از آن استفاده کنند و بدون این که قدرت واقعی آن را بشناسند. حال از طریق اصلاحاتی که در این باره رخ داده، زنان شروع به شناختن این قدرت خواهند کرد”. الکساندر از ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۹ به برنامه ۶۰ دقیقه CBS پیوست و بخش مباحثات این برنامه را اجرا میکرد که Point Counterpoint نام داشت. پرفروش‌ترین کتابهای الکساندر Patty Hearst; Very Much a Lady و The Untold Story of Jean Harris and Dr. Herman Tarnower هستند. الکساندر متولد نیویورک و فارغ‌التحصیل کالج Vassar در سال ۱۹۴۵ است.

۹. ویرجینیا آر. آلان (۱۹۹۹ - ۱۹۱۶) Virginia R. Allan: آلان به عنوان مدرس، تاجر و یک رهبر سیاسی و مدنی، نماینده ایالات متحده آمریکا در سه دوره کنفرانسهای جهانی سازمان ملل متحد، از جمله کنفرانس بین‌المللی زنان در مکزیکوسیتی در ۱۹۷۵ بود. و همچنین ریاست فدراسیون ملی کلوپهای تجاری و تخصصی زنان و نمایندگی این فدراسیون در میشیگان را نیز بر عهده داشت. در ۱۹۶۹، به ریاست اقدام فوری حقوق و مسئولیتهای زنان در دوره ریاست جمهوری نیکسون انتخاب شد و تلاشهایش در قالب این اقدام منجر به نگارش گزارشی شد که «A Matter of Simple Justice» نام داشت و پایه شکل‌گیری «اقدام برای برابری زنان» در ۱۹۷۱ شد. در ۱۹۷۲، وی به عنوان دستیار معاون روابط عمومی ایالتی انتخاب شد و در ۱۹۸۳ در راستای توسعه کمیته ایالات متحده آمریکا در صندوق توسعه زنان ملل متحد، تلاش کرد که به منظور بهبود شرایط سیاسی، اقتصادی و اجتماعی زنان در جهان ایجاد شده بود. او همچنین ریاست دانشکده مطالعات زنان در دانشگاه جورج واشنگتن را بین ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۳ به عهده داشت. وی فارغ‌التحصیل دانشگاه میشیگان بود و جایزه دستاوردهای درخشان این دانشگاه را نیز در ۱۹۶۴ دریافت کرد.

۱۰. شود پاملا آلن (۱۹۴۳ -) Chude Palema Allen: (با نامهای پاملا آلن و پام پارکر نیز شناخته میشود) او نخستین گروه مستقل رهایی‌بخش زنان را در نیویورک سیتی به همراهی شولامیت فایرستون در ۱۹۶۷ تأسیس کرد. آلن همزمان به ایالتهای مرکزی و نزدیک به جنوب سفر میکرد و زنان را تشویق به سازمان‌دهی فعالیتهایشان میکرد. بعد از انتقال به سان فرانسیسکو، وی شروع به سازماندهی یکی از نخستین گروههای زنان در Bay Area کرد و با همکاری گروهش به نام Sudsofloppen، کتابی نوشت تحت عنوان «چشم‌انداز گروههای کوچک در جنبش رهایی‌بخش زنان» که نخستین بار توسط یک انتشارات محلی در ۱۹۶۹ و سپس توسط Times Change Press در ۱۹۷۰ به انتشار رسید. در همان سال، آلن با همکاری ۶ زن دیگر، مدرسه‌ای برای زنان تأسیس کرد که Breakaway نام داشت و در سان فرانسیسکو، مارین کانتی و سانتا کروز به تدریس کارگاههایی برای انجمن زنان جوان مسیحی YWCA مشغول شد. آلن به همراه همسرش، رابرت آلن، شروع به نگارش کتابی به نام Reluctant Reforms: Racism and Social Reform Movements in the United States کرد و فصلی درباره زنان و حق رأی در این کتاب به رشته نگارش در آورد. در ۱۹۷۲، آلن با تکیه بر مطالعاتش درباره نژادگرایی و حق رأی زنان، به عنوان نماینده زنان سفید در Women’s Presentation در ۱۹۷۲ در سازمان Venceremos Brigade در کوبا سخنرانی کرد پس از بازگشت از کوبا، او دو برنامه تلویزیونی درباره تاریخ زنان به همراه والنتین هرتز نوشت و تولید کرد: «حق رأی برای زنان» که در ۱۹۷۳ اجرا شد و نامزد جایزه Local Emmy شد و «The Uprising of the Twenty Thousand» درباره اعتصاب معروف Shirtwaist در سال ۱۹۰۹. در ۱۹۷۵، آلن به عنوان یکی از اعضای هیئت اجرایی Union Women’s Alliance to Gain Equality انتخاب شد و از ۱۹۷۷ تا ۱۹۷۹، سردبیر روزنامه Union Wage بود. وی، داستان زندگی بنیان‌گذار روزنامه را با عنوان «Jean Maddox: Labor Heroine» را نوشت که WAGE آن را در قالب یک کتابچه منتشر کرد. کتابچه‌های دیگری که با همکاری آلن نوشته شد نیز، عبارت بودند از: Organize! A Working Woman’s Handbook و Woman Controlled Conception. آلن به عنوان یکی از مؤسسان Bay Area Veterans of the Civil Rights Movement به تدریس در مدارس انجمنی و سخنرانیهای عمومی‌اش ادامه داد. شود پاملا آلن فارغ‌التحصیل کارشناسی از Carleton College است و یک فرزند دارد.