مهدیس صادقی پویا

فمینیسم انقلابی

فمینیست‌هایی که آمریکا را تغییر دادند: ۱۹۷۵ - ۱۹۶۳/ قسمت چهارم

مجموعه بیوگرافی فمینیستی

قسمت چهارم

ترجمه: مهدیس صادقی پویا

هر مطلب از این مجموعه، که حاصل ترجمه روزانه کتاب “فمینیست‌هایی که آمریکا را تغییر دادند: ۱۹۷۵- ۱۹۶۳”، نوشته باربارا جی. لاو است، حاوی هر ده بیوگرافی از این فمینیست‌هاست. در قسمت چهارم این مجموعه به بیوگرافی دونا آلن، مارتا لسلی آلن، سیلویا آلن، دوروتی آلیسون، ایدا آلنس، هریت آلونسو، ریکا آلپر، هریت کوپر آلپرن، جین لائورن آلپرت و ربکا تی. آلپرت پرداخته شده است:

۱. دونا آلن (۱۹۹۹ - ۱۹۲۰) Donna Allen: آلن مؤسس «انستیتوی زنان برای آزادی مطبوعات» در سال ۱۹۷۲ بود که نشریه دانشگاهی «Media Report to Women» را برای مدت ۱۶ سال منتشر میکرد. ایده تأسیس این این انستیتو بر باور آلن استوار بود که رسانه‌های جمعی، نه تنها جریان ازاد اطلاعات را مسدود میکنند، بلکه توسط گروهی منحصر به مردان ثروتمند کنترل میشوند که زنان و مسائل زنان را جدی نمیگیرند. سیاست آلن، اختصاص جایگاههای تصمیم‌گیری بیشتر به زنان در رسانه‌ها بود. آلن، عضوی فعال در شورای ملی سیاسی زنان NWPC، حزب ملی زنان NWP و سازمان ملی زنان NOW و از اعضای رسمی کمیته رسانه‌ای کنفرانس ملی زنان در هاستون در سال ۱۹۷۷ و همین‌طور یکی از نمایندگان اصلی در این کنفرانس بود. آلن در سالهای جنگ جهانی دوم، در سازمان اطلاعات ارتش خدمت کرد و در سازمان‌دهی نیروهای کارگر در بخش کشاورزی در ایالات نزدیک به سواحل غربی آمریکا همکاری کرد. او نویسنده کتاب Fringe benefits: Wages or Social Obligation‌ است و بارها درباره منافع اقتصادی خلع سلاح ارائه سخنرانی کرد. دونا آلن، مدرک دکتری خود را در سال ۱۹۷۱ از دانشگاه هووارد Howard دریافت کرد و دارای ۴ فرزند است.

۲. مارتا لسلی آلن (۱۹۴۸ -) Martha Leslie Allen: وی که فعال رسانه‌ای و از مروجان رسانه‌های زنان در فضای رسانه در راستای شنیده شدن صدای زنان، بود، پروژه‌ای بین ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۵ در ممفیس ایالت تنسی راه‌اندازی کرد که Women’s Media Project نام داشت. او معاون رئیس انستیتوی زنان برای آزادی مطبوعات WIFP از ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۵ و رئیس آن از ۱۹۸۵ تا ۲۰۰۳ بود و به برگزاری ۷ کنفرانس WIPF در راستای برنامه‌ریزی‌های ملی و بین‌المللی ارتباطات میان زنان که اغلب در National Press Club‌ از ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۴ در واشنگتن برگزار شد، همکاری کرد. آلن هم‌چنین عضو هیئت رئیسه حزب ملی زنان NWP از ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۹ و هم‌چنین از ۱۹۷۲ تا ۲۰۰۳، عضو هیئت مدیره WIFP‌ بود. به علاوه، او یکی از مدیران برگزاری کنفرانس رهبری زنان در ممفیس در ۱۹۷۳ و نایب رییس اقدام ویژه اشتغال سازمان ملی زنان در ۱۹۷۵ بود. آلن درباره زنان و رسانه، بسیار سخن گفته و سردبیر Directory of Women’s Media بود که توسط WIFP در واشنگتن و بین سالهای ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۹ و سپس دوباره در سال ۲۰۰۱ منتشر شد. او همچنین مشاور سردبیر Media Report to Women از ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۳ و سردبیر و ناشر The Celibate Women Journal از ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۸ بود. آلن، تز دکتری خود را درباره تاریخ رسانه‌های زنان نوشت و به عنوان به عنوان مدیر و رئیس WIFP، کار مادرش، دونا آلن را در سازمان او ادامه داد.

۳. سیلویا آلن (۱۹۵۳ -) Sylvia Allen: سیلویا آلن (۱۹۵۳ -) Sylvia Allen سیلویا آلن در سال ۱۹۷۳ و در حالی که دانشجوی دانشگاه کالیفرنیا در سانتا کروز بود، پروژه‌ای را شروع کرد با عنوان Keep Abortion Legal درباره حق پایان دادن خودخواسته به بارداری. وی در قالب این پروژه بروشورهای مختلفی را منتشر کرد، برای گروه‌های متنوعی از مخاطبان در این باره سخنرانی کرد و نامه‌های ساده زیادی به اعضای کنگره نوشت تا نمونه جلسات آموزشی نامه‌نگاری باشد و هم‌چنین ده‌ها زن را به عنوان داوطلب در این جلسات ثبت نام کرد. نتیجه، صدها نامه‌ای بود که سالانه به سناتورها و نمایندگان، در درخواست دسترسی زنان به پایان خودخواسته بارداری امن و قانونی نوشته و فرستاده میشد. آلن، بعدها، جلسات آموزشی زیادی برای گروههای محلی، اجتماعات و سازمانهای سیاسی زنان و لزبینها با موضوعیت مداخله در بحران برگزار کرد. او همچنین در جنبش صلح و کمپین United Farm Workers فعالیت بسیار داشت.

۴. دوروتی آلیسون (۱۹۴۹ -) Dorothy Allison: در کتاب Tell it like it is، آلیسون درباره مبارزه طبقاتی، آزار و اذیت جنسی و آزار و اذیت کودکان، لزبینیسم و فمینیسم سخن گفته است. وی نخستین فرزند زنی بود که در ۱۵ سالگی او را به دنیا آورد. آلیسون در طول کودکی‌اش از فقر شدید، محرومیت عاطفی و آزار و اذیت جنسی، هنگامی که در گرینویل کالیفرنیای جنوبی زندگی میکرد، رنج برد و بر خلاف این کودکی دردآور، او نخستین عضو خانواده بود که از دبیرستان فارغ‌التحصیل شد و به کالج رفت. وی شاعر و نویسنده داستان‌های کوتاه و رمان‌هایی بود که درباره بخشندگی، خانواده‌های دچار معضلات و رستگاری بودند و با این آثار، آلیسون برای زنان خشونت دیده، حکم یک ناجی مقدس را داشت. آلیسون در اوایل دهه ۷۰ میلادی، به یک انجمن فمینیستی پیوست و باور داشت که فمینیسم، زندگی‌اش را نجات داده است و برای وی شبیه یک دین تأثیرگذار بوده است. نخستین کتاب شعر او به نام The Women Who Hate Me (زنانی که از من بیزارند) که در سال ۱۹۸۳ منتشر شد. کتاب دوم او به نام Trash نیز در ۱۹۸۸ منتشر شد که دو جایزه Lambda Literary Awards را تحت عناوین Best Small Press‌ و Best Lesbian Book دریافت کرد. با انتشار کتاب Bastard Out of California در ۱۹۹۲ یکی از کتابهای دور آخر رقابت برای جایزه National Book Award بود و و با این کتاب در خارج از اجتماعی لزبین‌ها و گی‌ها نیز شناخته شد. او درباره فعالیت‌هایش چنین می‌گوید: «اگر این کارهای برای جنبش فمینیستی نبوده، برای هیچ چیز دیگری نیز نبوده است. وقتی ۲۴ ساله بودم، عاشق فمینیستهای مبارز شدم. آن‌ها بودند که به من گفتند چرا شروع به نوشتن نمیکنم».

۵. ایدا آلنس (۱۹۶۷ - ۱۹۱۰) Aida Allness: آلنس یکی از ۲۸ مؤسس سازمان ملی زنان NOW بود که در ژوئن ۱۹۶۶، همزمان با سومین کنفرانس ملی کمیسیون‌ها درباره وضعیت زنان در واشنگتن، تأسیس شد. او یکی از اعضای کمیسیون ویسکانسین در این کنفرانس بود. وی یک جمهوری‌خواه فعالِ ساکن ویروکا در ویکانسین بود و در کالج La Crosse‌ که اکنون به عنوان دانشگاه ایالتی ویسکانسین شناخته میشود، تدریس می‌کرد. او مدرک کارشناسی خود را از کالج Beloit دریافت کرد و پیش از تدریس در La Crosse در ۱۹۴۴، به تدریس در دبیرستانهای ویسکانسین اشتغال داشت و در سال ۱۹۵۴ به تدریس تمام وقت تاریخ در این دانشگاه مشغول شد.

۶. هریت آلونسو (۱۹۴۵ -) Harriet Alonso: هریت آلونسو (۱۹۴۵ -) Harriet Alonso آلونسو که یک استاد تاریخ و نویسنده برجسته بود، فعالیتهای فمینیستی‌اش را در ۱۹۷۱ با پیوستن به گروهی از زنان نیویورک به نام Half of Brooklyn آغاز کرد. این گروهی در انجمنی به نام Brooklyn Park’s Slop فعالیت داشت که روی مسائل زنان در کلینیکی به نام Methodist Hospital GYN کار میکرد. آلونسو همچنین در فعالیتهای گروههای ضد جنگ، گروههای افزایش آگاهی CR و گروههای کتابخوانی مشارکت میکرد و به طور خاص روی تاریخ زنان متمرکز بود. او کارشناسی ارشد خود را در رشته تاریخ زنان از کالج Sarah Lawrence در ۱۹۸۶ و دکتری‌اش را از دانشگاه SUNNY Stony Brook دریافت کرد و روی موضوعات جنگ، صلح و تاریخ زنان متمرکز شد- آن چه که در آن زمان غیر معمول بود، چرا که بیشتر زنان تاریخدان روی تاریخ اجتماعی زنان معطوف بودند. آلونسو فعالیتهایش را با ریاست مرکز زنان در کالج ایالتی Jersey City و تدریس تاریخ در کالج ایالتی Fitchburg در ماساچوست ادامه داد؛ جایی که رشته مطالعات زنان را در آن تأسیس کرد و همچنین یک رویداد بزرگ ماهانه را پیرامون تاریخ زنان سازماندهی کرد. آلونسو در ۱۹۹۹ به عنوان مشاور ریاست کالج City College Center for Worker Education در نیویورک سیتی انتخاب شد و هم‌زمان نیز به تدریس تاریخ در City College of New York و Graduate Center of the City University of New York‌ ادامه داد و در رزومه مکتوباتش که شامل ۲۶ مقاله دانشگاهی، ویرایش ۳ شماره و ۳ کتاب بود به مباحث فمینیستی پرداخت. کتابهای او عبارتند از: Growing Up Abolitionist: The Story of Garrison Children که جایزه Warren F. Kuehl را از انجمن تاریخدانان روابط خارجی آمریکا دریافت کرد Peace as a Women’s Issue: A History of Women’s Movement for World Peace and Women’s Rights و The Women’s Peace Union and the Outlawry of War 1921 - 1942.

۷. ریکا آلپر (۱۹۴۷ -) Rika Alper: آلپر در سال ۱۹۷۰ به همراه دومین تیپ سازمان Venceremons Brigade برای کار اعتراضی دوشادوش کارگران به کوبا سفر کرد. زنان در تیپ نخست این اقدام علیه تقسیم کار جنسیتی در برداشت مزارع نیشکر شوریده بودند و حق برداشت نیشکر به وسیله داس را به جای آن که محصولات چیده شده توسط مردان را جمع‌آوری کنند، به دست آورده بودند. آلپر می‌گوید: “این، اولین مواجهه من با آزادی‌خواهی زنان بود”. وی پس از بازگشت به خانه به گروه راک آزادی‌بخش زنان نیو هاون پیوست و و به مدت ۴ سال در برنامه‌های مختلف این گروه، در رابطه با آزادی زنان و جنبش ضد جنگ، به نواختن موسیقی مشغول شد. آلپر به تأسیس و فعالیت یک سرویس مربوط به پایان دادن خودخواسته به بارداری کمک کرد که به زنان باردار مشاوره میداد و توانست یک کلینیک نیز در این باره راه‌اندازی کند.وی که فعال جنبشهای مختلف مدنی و ضد جنگ بود، از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۹۰ نیز در گروه‌های تئاتر کمدی و موسیقی چپگرا فعالیت میکرد. آلپر فارغ‌التحصیل دکتری روانشناسی توسعه است، به درمانگری خصوصی و تدریس در دانشگاه مونتکلر در نیوجرسی اشتغال دارد. آلپر دارای دو فرزند است.

۸. هریت کوپر آلپرن (۱۹۲۲ -) Harriet Cooper Alpern: آلپرن یکی از مؤسسان دفتر سازمان ملی زنان NOW در دیترویت در ایالت میشیگان در ۱۹۶۹ بود و به خاطر سابقه کاری‌اش در بخش روابط عمومی، مسئولیت روابط رسانه‌ای این سازمان را به عهده گرفت. او در فعالیتهای بسیاری از جمله مذاکره با یک تلویزیون محلی که شعبه‌ای از ABC بود، پیرامون عمل به مقررات کمیسیون فدرال ارتباطات شرکت کرد؛ یکی از نتایج آن، اینکه تلویزیون پذیرفت تا زنان را در بخش نمایش و فیلمبرداری به کار گرفته و به آنها در تمام بخشهای رسانه اجازه نمایش دهد. آلپرن همچنین یکی از اعضای کمیته بررسی چگونگی نمایش زنان در بخش تبلیغات بود و دو برنامه مهم را تهیه کرد: “دختران بزرگ از چه ساخته شده‌اند؟” که زنان را در جایگاه ابژه‌های جنسی مورد بحث قرار میداد و “مشکل داشتن چین و چروک چیست؟” که پیرامون نقش کمررنگ زنان مسن در تبلیغات حتی روز مادر و کریسمس ساخته شده بود. نمایندگی NOW در دیترویت همچنین با همراهی کمپانی Bell Telephone در کنفرانس تبعیض جنسی به سازمان ملی زنان پیوست و در این باره گفت: “همه ما میدانیم که زنا در حذف جداییها و تبعیضها در صنعت تلفن بسیار موفق بوده‌اند. این نکته را زمانی در می‌یابیم که زنان بسیاری را در حال کار دشوار روی دکلهای مخابراتی عظیم و بلند می‌بینیم”. این گروه همچنین توانست در یک کنفرانس اسقفهای کاتولیک، به اجرای سرودی با عنوان “عیسی، یک فمینیست بود” بپردازد: “روحانیون ما را با چیره‌دستی از میان برداشته‌اند. ما هم تلاش کردیم تا حضورمان را به رخ بکشیم و توانستیم توجه روزنامه‌نگاران و دوربین‌های تلویزیونی را به خود جلب کنیم.”

۹. جین لائورن آلپرت (۱۹۴۷ -) Jane Lauren Alper: آلپرت هنگامی که از یک انقلابی چریک تبدیل به یکی از پرسروصداترین فمینیستهای مخالف جنگ و بمباران ویتنام شد، بدل گشت به یکی از جنجالی‌ترین چهره‌های جنبش زنان. وی برای جلوگیری از بازداشت و زندانی شدن، یک دوره ۴ ساله از ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۴، زندگی زیرزمینی داشت؛ دوره‌ای که مقاله The People of Sam Melville را که در نامه‌هایی از آتیکا Letter from Atica در ۱۹۷۲ منتشر شد، نوشت. او مقاله دیگری نیز با نام حقوق مادران: یک نظریه فمینیستی جدید را نیز در مجله Ms. magazine در ۱۹۷۳ به انتشار رساند و در آن، وابستگی خود به حزب چپ تحت سلطه مردان را رد کرد و همچنین باور خود را مبنی بر این که اصل آگاهی فمینیستی در بیولوژی زنانه نهفته است در آن تشریح کرد. اگرچه آلپرت این نظریه‌اش را بعداً رد کرد، اما در آن زمان توانست فمینیستهای زیادی را گرد هم جمع کند. در ۱۹۸۱، آلپرت کتاب «رشد زیر زمین» Growing up Underground را نوشت. وی باور دارد که تبدیل او از یک انقلابی چریک به یک فمینیست رادیکال، نتیجه رفتارهای سکسیست مردان در جنبش ضد جنگ و هم‌چنین شیفتگی او به پرسشها و مسائل مربوط به هویت جنسیتی بود. آلپرت مدیریت یک روزنامه آوانگارد به نام The Rat Subterranean News را که هنجارهای فرهنگی را به نقد میگرفت، بر عهده گرفت و در ۱۹۷۰ به عنوان یکی از مؤسسان و مشاور سردبیر نشریه Women’s rat انتخاب شد. این نشریه میان زنان بسیار محبوب بود. آلپرت در ۱۹۷۲، یکی از اعضای گروه افزایش آگاهی CR سن دیگو بود و از ۱۹۷۷ تا ۱۹۷۸، در انجمن زنان ضد پورنوگرافی در نیویورک سیتی فعالیت کرد. وی از ۱۹۸۱ به مدیریت و مشاوره توسعه سازمان‌های غیرانتفاعی مشغول است. آلپرت فارغ‌التحصیل کارشناسی از کالج Swarthmore در ۱۹۶۷ و کارشناسی ارشد از دانشگاه نیویورک در سال ۱۹۹۹ است.

۱۰. ربکا تی. آلپرت (۱۹۵۰ -) Rebecca T. Alpert: (با نام ربکا تراشتنبرگ هم شناخته میشود) بین سالهای ۱۹۷۱ و ۱۹۷۶، آلپرت یکی از ۶ زنی بود که در علوم یهودی آموزش میدید. او درباره مسئله زنان در یهودیت مقالات بسیاری مینوشت و سخنرانیهای زیادی میکرد و در تأسیس انجمن زنان خاخام مشارکت کرد که بعداً تبدیل به شبکه زنان خاخام شد؛ سازمانی برای خاخام‌های زن. از ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۵، او از اعضای B’not Esh، سازمان ملی فمینیستهای یهودی و همچنین عضو هیئت مدیره کنسول برنامه‌ریزی خانواده و فعال حوزه حقوق باروری بود و مقالات متعددی درباره زنان و مسائل یهودیت منتشر کرد. وی از ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۲ نایب رئیس دپارتمان مطالعات زنان در دانشگاه تامپل فیلادلفیا نیز بود. آلپرت همچنین عضو هیئت مدیره پروژه حقوقی زنان بود و دو کتاب و یک مجموعه مقالات درباره تغییرات لزبین در جامعه یهودیت به رشته تحریر درآورد. وی عضو جنبش ضد هسته‌ای در دهه ۸۰ بود و با جنبش زنان سیاه‌پوش برای صلح در خاورمیانه همکاری میکرد. آلپرت سخنگوی جامعه خاخامهای در مبارزه با مجازات مرگ در پنسیلوانیا نیز بود. ربکا تی. آلپرت دارای مدرک کارشناسی از کالج برنارد در ۱۹۷۱، علوم یهودی از از کالج Recon در ۱۹۷۶ و دکتری از دانشگاه تامپل در ۱۹۷۸ است و دو فرزند دارد.